miércoles, 25 de febrero de 2009

Invitaciones


¡Ya faltan menos de 3 meses!, en breve tenemos que distribuir las invitaciones. Para los pocos que sabéis de este Blog, ahí va un anticipo.

Las invitaciones nosotros las elegimos entre las de un muestrario que traía un ciento aproximadamente. De todos los estilos y para todos los gustos, pasando por las que ya había cuando se casaron nuestros padres, hasta las más extravagantes y modernas, también las hay horribles que casi parecen esquelas, e incluso personalizables con la foto de los novios.

Cuando nos las entregaron descubrimos algo que no sabíamos, y es que hay que "montarlas". Por lo que os aconsejo elegir unas fáciles de montar de entre las que más os gusten, ya que según que modelo puede tener su trabajo. O bien directamente decantaros por algo que no tenga montaje.

Desde principios de febrero ya tenemos comprada la figurita de los novios. ¿Para quién serán…? TIRURIRU.

jueves, 19 de febrero de 2009

Fotógrafo e Vídeo


Vou falar brevemente de dúas das catro cousas que toda parella ten que ter en conta para empezar a preparar unha voda: o sitio, a igrexia, o fotógrafo e o que che fará o vídeo. Todos teñen que estar, obviamente, libres para o día da voda, e por tanto non poderás cerrar unha data para a mesma sen saber que todas as partes están dispoñibles.

Ademais no noso caso estaba o tema do catering. Pero tivemos a sorte, de que ó facer os preparativos con tanto tempo (agosto do ano anterior), puidemos contar co fotógrafo da Estrada que sempre lle gustou máis a Charo e tamén con Vídeo Ruta, do que xa falamos no primeiro post, que nos fará o vídeo a dúas cámaras. En todo caso, unha vez sabes da dispoñibilidade do restaurante hai que ir “pre-reservando” en cada sitio ata saber se todos eles coinciden para así facer a reserva en firme do que definitivamente se convirte no día da voda.

O fotógrafo será Carlos de EME-CE, e faremos álbum dixital, pese ás reticencias iniciais de Charo. Esperemos que o resultado final sexa satisfactorio.

Para a música do vídeo darémoslle liberdade a Luis de Vídeo Ruta, pero levando estas tres, que si eleximos:
A Groovy Kind of Love de Phil Collins
Aria De La Suite No.3 En Re Mayor de Bach
Brothers in Arms de Dire Straits

jueves, 12 de febrero de 2009

Cursillo prematrimonial


He pretendido que el Blog fuese muy visual y lo será cada vez más tras la boda, cuando pueda colgar más fotos y música de distintos aspectos que no procedería adelantar porque ese día perdería el factor sorpresa (vestido novia, recuerdos de la boda, etc).

Como ya sabéis, para cuando nos casemos, llevaremos casi 14 años saliendo (que se dice pronto) por lo que la boda será “la excusa perfecta” para podernos reunir y montar entre todos una gran fiesta. Pese a esto, para la boda religiosa nos piden más papeles que para la hipoteca (certificado de bautismo, partida de nacimiento, fe de vida y de estado civil, y como no, el D.N.I.). Además de todo esto, deberéis acreditar, cuando el cura os elabore el expediente matrimonial, haber realizado el Curso prematrimonial, que podéis hacer en cualquier parroquia, no necesariamente en la vuestra o en la que os caséis.

Como nos coincidía bien, decidimos dejarlo “liquidado” cuanto antes y fuimos a Pontedeume donde además sólo dura un día, aunque te echas allí metido casi 8 horas. El cura de allí es un showman (o como dice Pablo el novio de Pili que le dijo a su vez un amigo: es un cachondo).

Para las charlas vino distinta gente, que nos habló de derecho civil y derecho canónico, nulidad matrimonial, divorcio, regímenes económicos (gananciales, separación de bienes), etc. Uno de los que vino era un abogado, que no estaba casado, nos dijo: “ya es el colmo que os vengan a hablar de matrimonio un cura y un soltero”.

Simplemente comentaros además, que el hermano del Sr. Picáns en su cursillo realizado en otra parroquia, se pasaron las clases cantando, con lo que entre el muestro y este ejemplo, afortunadamente, nos iremos acostumbrando a que desaparezca el tópico de que el cura te pregunta si “habéis mantenido relaciones?”, y que se meta en otros aspectos que no le incumben a nadie.

Nota: Si en el altar uno se casa en persona (dejando a un lado antiguas bodas por poderes), me pregunto yo ¿para qué quieren la fe de vida?. Aunque, que conste, que para poderte casar y ese matrimonio sea válido, es requisito estar vivo. Pero, eso no lo ve el cura en ese momento?

miércoles, 11 de febrero de 2009

Detalles para os invitados. Parte I


Isto foi máis fácil que a elección do restaurante. Queriamos algo bonito, orixinal, propio de Galicia, que non se excedera moitísimo de prezo, pero que, sobre todo, non se gardase nun caixón por educación (por non tiralo), para que uns anos despois cando se recolla o cuarto remates por desfacerte del porque chegaches á conclusión de que tan só o gardabas por educación.

Por certo, serei máis breve que no primeiro post, pero claro, tamén é o tema do Sitio o que máis voltas nos fixo dar, posto que tamén é o máis relevante.

A primeira idea que nos veu foi regalar algunha peza ou pratiño, etc. de Sargadelos, pero tiña o problema de que xa é algo moi visto, pese a iso, un día achegámonos á fábrica e exposición que Sargadelos ten en Sada (a outra está en Cervo), pero non atopamos moita cousa; todo o que era bonito tratábase de pezas grandes, co cal rematamos pronto a visita, pese a que Charo dedicou tempo en enredar vendo os libros que alí tiñan da editorial Edicións do Castro, que como saberedes pertence ao Grupo Sargadelos.

Ao igual que de carambola fomos saber do Pazo a Toxeiriña, co tema dos recordos de voda tamén sucedeu algo similar, xa que Charo no verán de 2008, nun parque que hai aquí en Santa Cruz (Oleiros) onde se celebraba a Feira de Alfarería Popular “Alfaroleiros”, onde máis de vinte alfareiros procedentes de diversas rexións de España mostraban os seus produtos, veu algo que lle gustou para “recordo” para os invitados. Xusto no último día que expoñían levoume a velo, e gustoume, pero como levabamos présa porque nos empezaba unha clase do ximnsaio, naquel momento simplemente sacamos a correr unha foto daquel stand onde se vise o nome do propietario e a súa procedencia, por se tomaba forza a idea e queriamos buscalo en internet para poñernos en contacto con el, como así foi finalmente:

Fonte: EFE


Agustín Vázquez Ferreiro foi o gañador da categoría tradicional da VII edición do Premio de Artesanía Antonio Fraguas, da Deputación da Coruña. Grazas á peza de cerámica vidriada denominada “Ola de graxa”, impoñéndose ás 192 pezas de Galicia e España presentadas ao certame. O premio Antón Fraguas recibe unha axuda económica de 4.500 euros, e ademais a obra en cuestión, pasa a engrosar parte do patrimonio artístico da Deputación da Coruña.

Segundo indica o presidente dos artesáns galegos Manuel González Arias, trátase do premio máis importante deste tipo de cantos se convocan en Galicia. A calidade do mesmo evidénciase no feito de que o catálogo da exposición pódese atopar nas bibliotecas máis importantes de España como a Biblioteca Nacional.

Comentarvos aquí que Agustín é o encargado de realizar tanto o recordo para mulleres como para homes (os nenos terán outra cousa), xa que pese á nosa tolerancia, non iamos ir en contra dos nosos principios e regalar como “detalle” un puro para os homes. Pero que ninguén se asuste, xa que haberá tabaco (Marlboro) e puros para todo o mundo na barra libre, que con Borja e Diego seguro que amortizamos.

Agustín pertence ao complexo oleiro da localidade ourensá de Niñodaguia (onde é considerado un dos seus iconos máis importantes) no Concello de Xunqueira de Espadanedo, o segundo centro alfareiro máis importante de Galicia despois de Buño.

A cerámica tradicional (as pezas elixidas para os invitados son contemporáneas e de gres, non barro, non son as que vedes aquí) de Niñodaguia ten como primeira particularidade a cor, xa que utilizan principalmente o branco e o amarelo, ademais diferéncianse pola calidade do barro, xa que a coción realízase en fornos antigos e non en eléctricos. Aínda que a artesanía de Niñodaguia participa en feiras de toda España, sucede que incluso na súa propia provincia é unha descoñecida, pese a que Niñodaguia está a tan só 20 quilómetros de Ourense.

Fonte: Asociación Galega de Artesáns


Este alfareiro segue elaborando (entre moitas outras cousas) ata 28 tipos de vasixas para diferentes usos domésticos (gardar aceite, quentar os pés, comer patacas, gardar auga, viño ou tripas na matanza,…) tal e como se facía hai polo menos 400 anos, nun barro amarelo único e específico da zona. Esta fabricación tradicional, foise perdendo nos anos 60 pola chegada do plástico, o aceiro inoxidable e as cociñas de gas, pese a que o barro é moi bo. Agustín vende só ao redor de 40 deste tipo de pezas para coleccionistas, aínda así, continúa facéndoas para manter viva a tradición.

Talleres como o de Agustín Vázquez e outros en Buño manteñen a elaboración de pezas históricas máis alá do seu interese comercial. Non deixedes de visitar a súa tenda-exposición se pasades pola zona, seguro que vos sorprende.
Fotos dos recordos da voda poñerémolos despois de que se celebre esta. Un detalle que si podemos adiantar é que a customización propia para a ocasión das pezas a regalar, formará parte delas mesmas, xa que Agustín porá os nosos nomes mais a data da voda nestas antes de metelas no forno para a súa coción.

Ben amigos, non vos queixedes, que vos estamos regalando arte. Polo menos a aqueles que viron (como Charo Lalín) as pezas que lle compramos a Agustín na nosa primeira visita para ensinar na casa dixeron que lles gustaban moito, e sobre todo que resultaba algo distinto e orixinal. ¡Obxetivo cumprido!.

O que si mercamos nunca tenda foron as fundas, que tras mirar en varias tendas de Coruña fóronse a mercar en Mimbre Regalos.

Nota: Comentar, que nas vodas, para as mozas estase poñendo ás veces como detalle unhas alpargatas para que no baile poidan estar máis cómodas que cos tacóns.

miércoles, 4 de febrero de 2009

Empecemos por el principio (el Banquete Parte I)


Cuando decidimos casarnos, lo primero que tratamos de elegir fue el lugar donde queríamos celebrar el banquete, para lo que siempre habíamos comentado ser prácticos, y elegir entre unos pocos sitios que siempre nos habían gustado, con lo que el primer sitio que fuimos a ver fue el Hotel Los Abetos en Santiago, de donde nos gustaba mucho tanto el propio hotel (p.ej. su hall) y sobre todo por sus jardines, además posee una capilla en la que pensábamos que se podía celebrar la ceremonia, pero no es así por motivos del Arzobispado. Resultó no ser una buena opción dados los menús con los que trabajaban. La segunda alternativa era el Pazo Vista Alegre en Ponte Ulla, que en un principio nos parecía adecuado, por menú, entorno, pero tenía varios problemas, que en el salón que nos gustaba estábamos obligados a abandonarlo para el baile, y los otros salones su decoración era poco menos que ridícula, pero pese a esto siguió siendo la candidatura más potente hasta algo que comentaré más adelante. La tercera en discordia era Sala Gradín en A Estrada, que por su comida (calidad, presentación y abundancia) sería siempre la alternativa que más garantías ofrecería, solo la teníamos en cuenta en plan “comodín” por si no nos decantábamos por ningún otro lado. Sería una opción práctica; en el mismo lugar donde finalmente celebraremos la ceremonia y a un paso andando. Pero como para nosotros el entorno del sitio donde sería la cena es el 50% del banquete y solo el otro 50% la comida, Gradín era tan solo lo dicho: el comodín, ya que este restaurante al tratarse de un negocio emplazado en el casco urbano no tiene ningún atractivo, ya que es entrar de la acera de la calle al propio edificio (además también tiene unas escaleras horribles, incluso peligrosas).


Como en el Pazo Vista Alegre solo valorábamos el salón del interior del propio pazo (las demás son “carpas” permanentes), lo de tener que echar a la gente a otra dependencia del edificio a la hora del baile (bailase o no bailase), nos hizo seguir buscando, y pensamos en el Monasterio de Aciveiro (sitio que sí os recomiendo), donde además reunía en un solo sitio la posibilidad de realizar ceremonia, fotos, banquete y hotel, pero nos parecía algo lejos. Tras hablar con Luis de Video Ruta (que será el encargado de realizar el “vídeo oficial” de la boda), nos descubrió un sitio que sinceramente desconocíamos: Pazo A Toxeiriña (Moraña), que según él, por “poco más” podía resultar una opción satisfactoria y llenarnos los ojos. Este Pazo no ofrece cocina, con lo cual solo se puede realizar un banquete recurriendo a un servicio de catering.



Tras descartar en un principio A Toxeiriña, dado que era caro y luego aún había que sumarle el catering, volvimos a Vista Alegre, que tras la visita al Pazo A Toxeiriña, lo idealizado que teníamos a Vista Alegre se nos derrumbó: los jardines ya no eran tan bonitos y p.ej. los baños, sobre todo los de los salones de fuera resultaban cutres y viejos para al menos una ocasión tan importante como es que nuestros invitados celebrasen con nosotros nuestro enlace. Problemas que tiene el agravio comparativo tras haber visto sitios mejores.

Con todo esto, el mundo se nos caía encima, o era muy caro o muy cutre. Dónde estaban las alternativas que mi vecina Ana le comentaba a su hermana: “Entre Restaurante París de Forcarei y el Monasterio de Aciveiro hay muchas cosas por el medio”.

Por lo que empezamos a ver más sitios. El de Video Ruta también nos había comentado de ir a ver Pazo Lestrove (Padrón). Y lo que pensábamos que sería ver dos sitios más un comodín, pasó a ser un tour por las dos provincias occidentales de nuestra comunidad: Pazo a Buzaca (Moraña), Hotel Congreso (Montouto-Santiago) y Restaurante Los Robles (Cacheiras), los dos últimos digamos que son “la prostitución de las bodas”. La casa rural A Buzaca, puede ser una opción “cuca” pero algo perdida y lejana, además teníamos mucha incertidumbre respecto a la calidad de los platos.

El Pazo de Padrón nos parecía muy buen sitio, entorno, salón, además te podías casar en la capilla adyacente en la que entran sin problemas al menos 100 personas, pero ocurrían dos cosas: 1) La forma más corta para ir hasta allí desde la iglesia era por Santa Mariña de Barcala, y los que fueseis en bus muchos llegaríais mareados. La otra opción era ir hasta Caldas de Reis, pero ya se hace lejos. 2) La comida: Comentaros que menús y precios son idénticos a los del Monasterio de Aciveiro, ya que ambos pertenecen a Pousadas de Compostela. En ambos sitios p.ej. las cigalas “van contadas” o sin repeticiones (ahora ya no recuerdo, que ya han pasado meses y no hemos guardado documentación de los sitios descartados) y las bebidas no están a la altura de lo que una boda se refiere.

Otra opción era Pazo de Adrán (Calo-Milladoiro), que al principio había sido descartada por escapársenos del presupuesto, que por cierto está en línea con los de Pousadas de Compostela (para un mismo menú, se entiende. Que por cierto, no desvelaremos en el Blog hasta después de la boda). Como iba diciendo, Adrán, que se nos hacía mucho, acabó siendo el finalista junto con el elegido (Pazo a Toxeiriña). Pazo de Adrán muy bonito todo, pero la comida puede resultar escasa según para qué gente, y como el menú lo hemos hecho pensando en el perfil medio del invitado, lo hemos descartado. Digamos que va en la línea de Pazo de Lestrove, también en lo que a no ofrecer el mejor brandy y whisky se refiere.

También “fuimos a cheirar” un día el Pazo de Bendoiro (Lalín) también recomendable (aunque no llegamos a preguntar menús, etc.).

Pensábamos que cualquiera que pudiese realizar el catering en Toxeiriña, junto con el precio del alquiler exclusivo del Pazo nos repercutiría en una cifra astronómica, pero resultó que tampoco llegamos a ese extremo. Ignorante de mí, que pensaba que una cena de catering costaría menos que la misma cena en el restaurante que te lo ofrece. Pero no es así, es más, entre un 10 y un 15% más que el mismo menú servido en su propio restaurante. El caso es que finalmente, pese a resultarnos (pazo más catering) un precio superior a Adrán o Lestrove (este último medalla de bronce), elegimos realizar el banquete en Toxeiriña servido por Sala Gradín, de quienes os hablé al principio. Por lo que nos hemos quedado con lo que espero que os parezca el sitio más bonito y la mejor comida. Además está muy cerca: 14 kilómetros. Nota: Os dará la risa, pero las chicas, no dejéis de “contemplar” los baños tanto los del aperitivo, como sobre todo los de la cena.



Toxeiriña sólo tiene un problema, y es que pensábamos que nos “estábamos tirando de la moto”, pero comentarios como el de Alfonso Sanmartín (del selecto grupo de amigos de A Estrada que voy a invitar, y digo selecto, por dos cosas, uno, porque lo son y dos, porque la desgracia ha hecho que uno de ellos ya no esté entre nosotros, y por el azar, que hizo coincidir el enlace de Pablo Picáns, webones, o weby en el mismo día que el nuestro), como decía, comentarios como el siguiente de Alfonso nos hizo estar más seguros de haber elegido Toxeiriña en vez de Vista Alegre. Ahí va la “perla”: en un verano le coincidió ir a varias bodas (de varios amigos suyos, que a su vez lo eran entre ellos) a ese establecimiento de Ponte Ulla y tras haber visto como había sido la primera se preguntaban, si veis que no ha sido buena, por qué los demás lo seguís intentando en el mismo sitio (claro que, lo del restaurante casi se elige un año antes).

A Toxeiriña nos encantó. Los que lo veáis en persona espero que compartáis nuestra opinión y los que no, os facilito un link en el blog. Para una cena como es nuestro caso, entras de día en un sitio precioso, y sales de noche, de otro totalmente distinto y con muchísimo encanto. En resumen, que ya pronto os toca a muchos, que si sois de la zona, tened muy en cuenta: Pazo de Adrán, Pazo Lestrove, Monasterio de Acibeiro, Pazo Bendoiro. Eso también va por ti, Natalia.

NOTA: Cualquiera de los sitios que hemos ido a ver, hubiese sido apto para realizar cualquier banquete. Pero unas veces por nuestros gustos y otras pensando en los que vendréis, hemos descartado los demás, donde sin duda muchos se lo habrán pasado y comido muy bien. Todo depende de los gustos; es como cuando la mayoría prefiere un semi-seco a un brut (yo no bebo), o como cuando prefiero un churrasco a unas ostras (y me llamarán ignorante).Pero en todo caso, lo elegido ha sido con el fin de agradaros y estar a gusto nosotros mismos. Además, el uso de la hipérbole es tan sólo un recurso humorístico. Avisados quedan, por si alguien se siente ofendido ante alguna exageración.